Barwienie drewna
Barwa drewna zależy od gatunku drzewa, a ściślej od strefy występowania danego gatunku. W lasach północnych występują głównie gatunki drzew o jasnym, prawie białym zabarwieniu drewna, jak np. brzoza, osika, świerk. W strefie umiarkowanej drewno ma już bardziej zróżnicowane barwy. U naszych krajowych gatunków można wyróżnić aż 6 różnych barw drewna, a mianowicie: ,
* biała lub zbliżona do białej — buk, osika, grab, świerk, klon, jawor, jodła, lipa,
* żółta — brzoza, limba,
* brunatna — dąb, jesion, wiąz,
* czerwona lub zbliżona do czerwonej — modrzew, cis, wiśnia, sosna,
* zielona — akacja,
* zbliżona do czarnej — orzech.
Barwa drewna strefy umiarkowanej jest niezdecydowana. Wiele gatunków drzew trudno jest zakwalifikować do którejkolwiek z wymienionych grup. Strefa podzwrotnikowa charakteryzuje się dużą liczbą gatunków drzew o zdecydowanej, intensywnej barwie oraz dużej skali barw, np. barwa czarna drewna hebanu, czerwona drewna różanego i parnam-bukowego, barwa fioletowa drewna amarąntu czy żółta drewna satynowego. Piękny rysunek drewna strefy podzwrotnikowej pochodzi nie tyle od zróżnicowania na przyrosty roczne oraz biel i twardziel, jak w przypadku drewna strefy umiarkowanej, lecz od zróżnicowania barw i od różnego przebiegu włókien różnych partii drewna. W drewnie niektórych gatunków drzew występuje kilka lub kilkanaście barw wzajemnie poprzeplatanych, np. w drewnie palisandru lub hebanu makassar.
Pod wpływem czynników atmosferycznych drewno początkowo ciemnieje, stopniowo ulegając utleniającemu działaniu powietrza. Następnie różnice w zabarwieniu poszczególnych elementów wyrównują się, a drewno przybiera kolor szary. Dalsze działanie czynników atmosferycznych powoduje destrukcję drewna. Zjawiska te są określane mianem starzenia drewna. Drewno można zabezpieczyć przed starzeniem i zmianą naturalnej, pięknej barwy oraz rysunku, chroniąc je przed działaniem czynników atmosferycznych przez powierzchniową impregnację, lakierowanie, politurowanie itp. oraz chroniąc je przed bezpośrednim działaniem światła. Procesy zabezpieczania drewna przed starzeniem noszą ogólną nazwę wykończania powierzchni drewna. Przez umiejętne wykończanie można poprawić naturalny rysunek i barwę, wydobyć niewidoczne szczegóły anatomicznej budowy drewna i podkreślić kontrasty pomiędzy różnymi składowymi elementami drewna.
Drewno o dużym zróżnicowaniu rysunku i intensywnej, zróżnicowanej barwie nadal cieszy się uznaniem w meblarstwie i przy urządzaniu wnętrz, chociaż istnieje tendencja do stosowania również barw i rysunków nie występujących w przyrodzie. Mimo tych tendencji i prób zastępowania drewna różnymi materiałami, szczególnie tworzywami .sztucznymi, coraz bardziej krystalizuje się pogląd, że drewna jako zewnętrznej faktury mebli nie da się niczym zastąpić. Wyrazem takiego poglądu jest wyraźne zróżnicowanie cen na wyroby z drewna i na analogiczne wyroby z tworzyw sztucznych na rynkach światowych. Wyroby z drewna osiągają ceny kilka razy wyższe niż wyroby z innych tworzyw.
* biała lub zbliżona do białej — buk, osika, grab, świerk, klon, jawor, jodła, lipa,
* żółta — brzoza, limba,
* brunatna — dąb, jesion, wiąz,
* czerwona lub zbliżona do czerwonej — modrzew, cis, wiśnia, sosna,
* zielona — akacja,
* zbliżona do czarnej — orzech.
Barwa drewna strefy umiarkowanej jest niezdecydowana. Wiele gatunków drzew trudno jest zakwalifikować do którejkolwiek z wymienionych grup. Strefa podzwrotnikowa charakteryzuje się dużą liczbą gatunków drzew o zdecydowanej, intensywnej barwie oraz dużej skali barw, np. barwa czarna drewna hebanu, czerwona drewna różanego i parnam-bukowego, barwa fioletowa drewna amarąntu czy żółta drewna satynowego. Piękny rysunek drewna strefy podzwrotnikowej pochodzi nie tyle od zróżnicowania na przyrosty roczne oraz biel i twardziel, jak w przypadku drewna strefy umiarkowanej, lecz od zróżnicowania barw i od różnego przebiegu włókien różnych partii drewna. W drewnie niektórych gatunków drzew występuje kilka lub kilkanaście barw wzajemnie poprzeplatanych, np. w drewnie palisandru lub hebanu makassar.
Pod wpływem czynników atmosferycznych drewno początkowo ciemnieje, stopniowo ulegając utleniającemu działaniu powietrza. Następnie różnice w zabarwieniu poszczególnych elementów wyrównują się, a drewno przybiera kolor szary. Dalsze działanie czynników atmosferycznych powoduje destrukcję drewna. Zjawiska te są określane mianem starzenia drewna. Drewno można zabezpieczyć przed starzeniem i zmianą naturalnej, pięknej barwy oraz rysunku, chroniąc je przed działaniem czynników atmosferycznych przez powierzchniową impregnację, lakierowanie, politurowanie itp. oraz chroniąc je przed bezpośrednim działaniem światła. Procesy zabezpieczania drewna przed starzeniem noszą ogólną nazwę wykończania powierzchni drewna. Przez umiejętne wykończanie można poprawić naturalny rysunek i barwę, wydobyć niewidoczne szczegóły anatomicznej budowy drewna i podkreślić kontrasty pomiędzy różnymi składowymi elementami drewna.
Drewno o dużym zróżnicowaniu rysunku i intensywnej, zróżnicowanej barwie nadal cieszy się uznaniem w meblarstwie i przy urządzaniu wnętrz, chociaż istnieje tendencja do stosowania również barw i rysunków nie występujących w przyrodzie. Mimo tych tendencji i prób zastępowania drewna różnymi materiałami, szczególnie tworzywami .sztucznymi, coraz bardziej krystalizuje się pogląd, że drewna jako zewnętrznej faktury mebli nie da się niczym zastąpić. Wyrazem takiego poglądu jest wyraźne zróżnicowanie cen na wyroby z drewna i na analogiczne wyroby z tworzyw sztucznych na rynkach światowych. Wyroby z drewna osiągają ceny kilka razy wyższe niż wyroby z innych tworzyw.
